سامورایی ها که بودند؟ تاریخچه فرهنگ سامورایی ژاپن، نقش جنگاوران و واقعیت پشت افسانه ها
به گزارش دور زمین، سامورایی ها (侍) در حافظه عمومی جهان با چند تصویر فوری شناخته میشوند: شمشیر خمیده، زرههای پرجزئیات، وفاداری بیچونوچرا به ارباب و آمادگی برای مرگ. این تصاویر کاملاً بیریشه نیستند، اما وقتی به اسناد تاریخی نزدیک میشویم، داستان بسیار پیچیدهتر میشود. «سامورایی» نه نام یک تیپ انسانی ثابت در سراسر تاریخ ژاپن بود و نه اعضای این طبقه طی هفت یا هشت قرن از یک منش اخلاقی واحد پیروی میکردند. جنگاوران سده دوازدهم که بر پشت اسب با کمان میجنگیدند، از نظر جایگاه اجتماعی، شیوه معیشت، وظایف سیاسی و حتی تصورشان از وفاداری با کارمند سامورایی یک اداره در ادوِ سده هجدهم تفاوت چشمگیری داشتند. پژوهش تاریخی جدید حتی درباره مشهورترین جزء این فرهنگ، یعنی «بوشیدو»، هشدار میدهد که نباید آن را بهسادگی قانونی باستانی و تغییرناپذیر تصور کرد.
اصطلاح samurai از فعلی با معنای «خدمت کردن» ریشه میگیرد و در اصل به کسانی اشاره داشت که در خدمت نخبگان یا خاندانهای نظامی قرار میگرفتند؛ در منابع، واژه bushi، یعنی «مردان جنگاور»، نیز بسیار مهم است. نخستین نشانههای روشن این قشر در اسناد از حدود سده دهم میلادی دیده میشود؛ زمانی که جنگاوران محلی، مدیران املاک، مأموران انتظامی و گروههای مسلح در استانها به قدرت فزایندهای دست یافتند. از سده دوازدهم تا برچیدهشدن نظم توکوگاوا در سده نوزدهم، همین لایههای جنگاور به یکی از تعیینکنندهترین نیروهای سیاسی، نظامی و فرهنگی ژاپن تبدیل شدند.
از محافظان املاک تا فرمانروایان ژاپن
پیدایش ساموراییها را نمیتوان به یک لحظه یا فرمان مشخص نسبت داد. در دوره هیآن، قدرت رسمی همچنان در دربار کیوتو متمرکز بود، اما اداره و حفاظت از املاک دورافتاده بهتدریج به نیروهای محلی وابسته شد. جنگاورانی که ابتدا برای دفاع از زمینها، جمعآوری درآمد و حفظ نظم به کار گرفته میشدند، شبکههای خانوادگی و گروههای مسلح خود را ساختند و به مرور به صاحبان قدرت مستقل تبدیل شدند. Cambridge History of Japan این روند را حرفهایشدن تدریجی جنگاوران سواره از سده دهم توصیف میکند؛ کسانی که پیش از تأسیس حکومت کاماکورا، بخش مهمی از اداره محلی را عملاً در دست گرفته بودند.
جنگ گِنپِی میان خاندانهای تایرا و میناموتو در اواخر سده دوازدهم نقطه عطفی بود. پیروزی میناموتو نو یوریتومو به شکلگیری نخستین حکومت پایدار جنگاوران، یعنی باکوفوی کاماکورا، انجامید. بااینحال، تعبیر رایج «پایان حکومت امپراتور و آغاز حکومت شوگون» بیش از حد سادهکننده است. پژوهشهای جدید نشان میدهد که حکومت کاماکورا در ابتدا جای دستگاه درباری را نگرفت؛ برای مدتی طولانی نوعی تقسیم و همزیستی قدرت میان کیوتو و مرکز نظامی کاماکورا برقرار بود. امپراتور و دربار همچنان مشروعیت و کارکردهای مهمی داشتند، در حالی که جنگاوران بخش روزافزونی از قدرت اجرایی و زمینی را به دست میآوردند.
در دوره آشیکاگا یا موروماچی، سلطه طبقه جنگاور عمیقتر شد. قدرت شوگونها همواره یکدست و مطلق نبود و دایمیوها، خاندانهای محلی، نهادهای مذهبی و دربار همچنان بازیگران مهمی بودند. با ضعف حکومت مرکزی و جنگ اونین در سده پانزدهم، ژاپن وارد عصر طولانی درگیریهای موسوم به سِنگوکو، یا «کشورهای در حال جنگ»، شد. در این دوران، فرمانروایان منطقهای برای زمین، مالیات، نیروی انسانی و برتری نظامی با یکدیگر رقابت میکردند؛ وضعیتی که سازمان ارتش، قلعهسازی، زره، سلاح و حتی تعریف جنگاوری را دگرگون کرد.
اودا نوبوناگا، تویوتومی هیدهیوشی و سپس توکوگاوا ایهیاسو در اواخر سده شانزدهم و آغاز سده هفدهم روند اتحاد سیاسی ژاپن را پیش بردند. پس از تثبیت قدرت توکوگاوا، نظامی شکل گرفت که مورخان آن را bakuhan مینامند: حکومتی مرکب از شوگونسالاری مرکزی و قلمروهای دایمیوها. ساموراییها در رأس نظم موروثی رسمی قرار گرفتند، اما همین موفقیت سیاسی تناقضی تازه ساخت: کشوری که جنگاوران بر آن حکومت میکردند، برای بیش از دو سده از جنگ داخلی گسترده در امان ماند.
سامورایی فقط شمشیرزن نبود؛ سرباز، مدیر، زمیندار و حامی هنر بود
در دورههای نخست، مهارت رزمی برای هویت جنگاور اهمیت بنیادی داشت. برخلاف تصویر سینمایی امروز که سامورایی را تقریباً مترادف شمشیرزن میبیند، کمانداری ــ بهویژه کمانداری سواره ــ از مهمترین مهارتهای جنگاوران قرون میانه بود. منابع موزه متروپولیتن نشان میدهند که تیرها و سرپیکانهای ژاپنی برای کارکردهای متفاوت، از نفوذ در زره تا حمله به اسب و نیروهای بدون زره، طراحی میشدند. اسبسواری، نیزه، ناگیناتا و بعدها تفنگ نیز در میدان نبرد جایگاه مهمی داشتند.
ورود سلاح گرم اروپایی به ژاپن در سده شانزدهم نیز تصویری را که ساموراییها گویا از تفنگ متنفر بودند زیر سؤال میبرد. پرتغالیها در 1543 فناوری تفنگ فتیلهای اروپایی را به ژاپن رساندند و جنگاوران ژاپنی با سرعت این سلاح را تولید و در میدان نبرد به کار گرفتند. موزه ملی هنر آسیایی اسمیتسونین تأکید میکند که هم ساخت داخلی و هم استفاده تاکتیکی از تفنگ و حتی توپخانه بهسرعت گسترش یافت. بنابراین «سامورایی اصیل فقط با شمشیر میجنگید» بیشتر محصول رمانتیسم متأخر است تا توصیفی دقیق از جنگهای سده شانزدهم.
زره نیز همراه با شیوههای جنگ تغییر میکرد. زره سنگین ō-yoroi برای جنگاور بلندپایه سواره مناسب بود، اما در دوره جنگهای داخلی زرههای سبکتر و چسبانتری مانند dō-maru اهمیت یافتند، زیرا حرکت پیاده و نبرد نزدیک بیشتر شده بود. در دورههای بعد، زره میتوانست هم وسیله حفاظت باشد و هم نمایشگر شأن، ثروت، خاندان و ذوق زیباییشناختی صاحبش. مجموعههای موزه متروپولیتن نشان میدهند که آهن، چرم، لاک، ابریشم، مس و فلزات گرانبها همزمان در ساخت برخی زرهها به کار میرفتند.
شمشیر بیتردید اهمیت فراوان داشت و در دوره توکوگاوا حمل جفت شمشیر بلند و کوتاه، daishō، به یکی از نمادهای آشکار مقام سامورایی تبدیل شد. اما اهمیت شمشیر فقط نظامی نبود؛ نشان هویت، رتبه، پیوند خانوادگی و اقتدار اجتماعی نیز به شمار میرفت. شکل کاربردی شمشیر هم در طول زمان تغییر کرد: tachi معمولاً به حالت آویخته حمل میشد، در حالی که katana از کمربند عبور داده میشد و در اواخر سده شانزدهم و دوره ادو همراه با wakizashi به ترکیب آشنای سامورایی بدل شد.
جنگاوری، در عین حال، تمام زندگی سامورایی نبود. برای کسب و حفظ قدرت، آنان به مدیریت زمین، امور مالی، سیاست، سواد و شبکهسازی نیاز داشتند. متروپولیتن از سنتی سخن میگوید که در آن bu، هنرهای رزمی، با bun، فرهنگ و دانش، در کنار هم قرار میگرفتند. شوگونها و دایمیوها حامی شعر، خوشنویسی، نقاشی، تئاتر نو، معماری، باغسازی و آیین چای بودند و فرهنگ دربار و سنتهای چینی را جذب و بازآفرینی کردند.
همین واقعیت توضیح میدهد که چرا سامورایی دوره ادو را نباید صرفاً «جنگاوری بیکار» تصور کرد. در دو سده صلح نسبی، بسیاری از آنان به مأمور دولت، حسابدار، استاد، مدیر قلمرو و دیوانسالار تبدیل شدند. دانشگاه کلمبیا این دگرگونی را گذار از «جنگاور» به «جنگاورـدیوانسالار» توصیف میکند. مقام سامورایی موروثی بود و با حق حمل سلاح، دسترسی به مناصب و امتیازات آموزشی و فرهنگی پیوند داشت؛ اما در عمل، درآمد و قدرت اعضای این طبقه میتوانست از یک دایمیوی بسیار ثروتمند تا یک خدمتکار پایینرتبه و بدهکار تفاوت عظیمی داشته باشد.
بوشیدو؛ سنتی تاریخی، اما نه «کتاب قانون جاودانه سامورایی»
واژه بوشیدو، bushidō، را معمولاً «راه جنگاور» ترجمه میکنند. مسئله از جایی آغاز میشود که این عبارت را به معنای وجود یک منشور باستانی، مدون، سراسری و ثابت بگیریم که همه ساموراییها از سده دوازدهم تا نوزدهم موظف به اطاعت از آن بودهاند. پژوهشهای تاریخ اندیشه چنین تصوری را تأیید نمیکنند. در دورههای مختلف، جنگاوران قطعاً درباره وفاداری، شجاعت، آبرو، وظیفه خانوادگی، فرمانبرداری، خویشتنداری و مرگ سخن میگفتند، اما این ارزشها در قالبها و زمینههای متفاوت بیان میشدند و حتی میتوانستند با یکدیگر تعارض داشته باشند.
پژوهش اثرگذار اُلگ بِنِش در دانشگاه آکسفورد نشان میدهد که بوشیدو به معنایی که امروز در جهان شناخته میشود، بیش از آنکه انتقال مستقیم یک «قانون قرون وسطایی» باشد، محصول بازاندیشی تاریخ سامورایی در ژاپن مدرن است. طبق تحلیل او، از اواخر دهه 1880، زمانی که خود طبقه سامورایی عملاً از میان رفته بود، روشنفکران شروع کردند به بازسازی «راه سامورایی» بهعنوان اخلاقی ملی. جالبتر اینکه برخی از نخستین نظریهپردازان این بوشیدوی مدرن از مفاهیم اروپایی مانند شوالیهگری و «جنتلمن» نیز الهام میگرفتند.
این سخن به معنای «ساختگی بودن کامل» بوشیدو نیست. در دوره توکوگاوا، متونی متعدد درباره رفتار مناسب جنگاور، وفاداری و وظیفه نوشته شد و اخلاق جنگاوران واقعاً موضوع بحث بود. Hagakure منسوب به یاماموتو تسونهتومو از مشهورترین نمونههاست؛ اما حتی این اثر در ابتدا متنی محلی و مرتبط با قلمرو نابشیما بود، نه قانون رسمی کل ساموراییهای ژاپن. اینکه در سده بیستم چنین متونی بهعنوان اجزای یک «کتابخانه بوشیدو» کنار هم چیده شدند، خود بخشی از روند مدرن ساخت یک سنت منسجمتر از مواد تاریخی پراکنده بود.
نیتوبه اینازو با کتاب انگلیسیزبان Bushido: The Soul of Japan که در 1900 منتشر شد، سهم بزرگی در جهانیشدن تصویر بوشیدو داشت. نیتوبه، متولد خانوادهای سامورایی، تحصیلکرده غرب و مسیحی کوئیکر بود و کتابش تا حد زیادی برای مخاطب بینالمللی نوشته شد. پژوهشگران امروز اثر او را در تاریخ دریافت و بازنمایی بوشیدو بسیار مهم میدانند، اما آن را راهنمای قابل اتکایی برای شناخت مستقیم اخلاق جنگاوران قرون وسطی نمیشمارند.
پس از جنگ چین و ژاپن و سپس جنگ روسیه و ژاپن، بوشیدو بیش از پیش به زبان ملیگرایی و ایدئولوژی امپراتوری پیوند خورد. بنش نشان داده است که انعطافپذیری و نبود یک تعریف تاریخی واحد، اتفاقاً بوشیدو را برای استفادههای سیاسی مناسب میکرد: میشد آن را نشانه وفاداری به ارباب، سپس وفاداری به امپراتور، روحیه سربازی، اخلاق شهروندی یا ویژگی «ملی» ژاپنیها معرفی کرد. به همین دلیل باید میان اخلاق متنوع جنگاوران پیشامدرن و «بوشیدوی ملی» دوره مدرن تمایز گذاشت.
دین، ذن و اخلاق سامورایی؛ رابطهای پیچیدهتر از یک کلیشه مشهور
فرهنگ عامه اغلب سامورایی و ذن را چنان به هم پیوند میدهد که گویی همه جنگاوران پیرو نوعی فلسفه ذن بودهاند. واقعیت تاریخی ظریفتر است. بسیاری از فرمانروایان نظامی از مراکز ذن حمایت کردند و صومعهها و راهبان ذن نقش مهمی در انتقال فرهنگ چینی، نقاشی مرکب، ادبیات، آیین چای و شبکههای فکری به ژاپن داشتند. در دوره موروماچی، ذن از حمایت گسترده نخبگان جنگاور برخوردار بود.
اما حمایت جنگاوران از ذن به معنای یگانگی «سامورایی = ذن» نیست. شوگونها و ساموراییها همزمان از دیگر شاخههای بودایی، از جمله سنتهای سرزمین پاک، نیز حمایت میکردند و در جهان دینی ژاپن مرز میان پرستش کامیهای بومی و بودیسم به شکلی که در تقسیمبندی مدرن «شینتو در برابر بودیسم» تصور میشود، همواره سخت و قطعی نبود.
پژوهش بنش درباره نسبت ذن، سامورایی و هنرهای رزمی حتی نشان میدهد که برخی متون مهم اخلاق جنگاوران دوره توکوگاوا با بودیسم موضعی انتقادی داشتند و مدارس رزمی آمیزههای بسیار متفاوتی از شینتو، کنفوسیوسیسم، دائوئیسم، بودیسم و باورهای محلی به کار میبردند. از این رو تصور یک «فلسفه ذن واحد» در پشت تمام هنرهای رزمی ژاپنی قابل دفاع نیست.
از سوی دیگر، تأثیر کنفوسیوسیسم بر جامعه توکوگاوا بسیار مهم بود. در شرایطی که وظیفه اصلی بسیاری از ساموراییها دیگر جنگیدن نبود، مفاهیمی مانند نظم اجتماعی، تعلیم، مسئولیت اخلاقی، سلسلهمراتب و خدمت به حاکم امکان میداد هویت طبقه جنگاور به صورت هویت یک «حاکم اخلاقی و اداری» بازتعریف شود. البته حتی درباره میزان و شکل این تأثیر نیز میان مورخان بحث وجود دارد و نباید فرهنگ توکوگاوا را صرفاً نسخه ژاپنی کنفوسیوسیسم چین دانست.
سپوکو، مرگ و زنان جنگاور؛ آنچه افسانههای رایج حذف میکنند
یکی از ماندگارترین کلیشههای غربی درباره سامورایی این است که هر جنگاور شکستخورده بلافاصله «هاراکیری» میکرد. اصطلاح رسمیتر ژاپنی seppuku است و hara-kiri از همان نویسهها با خوانش متفاوت ساخته میشود. سپوکو واقعاً سنتی تاریخی بود و در موقعیتهایی میتوانست برای حفظ آبرو، اجرای حکم، اعتراض، همراهی با ارباب یا اجتناب از اسارت انجام شود؛ اما معنا، شکل و بسامد آن در طول قرنها یکسان نبود. پژوهش Cambridge World History of Violence بر تحول تدریجی این رسم و سپس نهادینهشدن آن تأکید میکند، نه بر وجود آیینی کاملاً ثابت از آغاز تاریخ سامورایی.
حتی پیوند سپوکو با بوشیدو باید با احتیاط توضیح داده شود. روایتهای ادبی قرون وسطی، از جمله توصیفهای مرگ جنگاوران، در شکلدادن به الگوهای بعدی این عمل سهم داشتند و در دوره ادو، سپوکو میتوانست شکل حقوقی و تشریفاتیتری پیدا کند. ماجرای مشهور چهلوهفت رونین نیز به محبوبشدن تصویر وفاداری تا پای مرگ کمک کرد؛ اما بازنماییهای تئاتری، چاپهای چوبی و روایتهای اخلاقی بعدی، خود در ساخت این حافظه تاریخی نقش داشتند. بنابراین صحنهای که در آن یک سامورایی با آرامش کامل به دلیل کوچکترین شکست خودکشی میکند، بیشتر حاصل فشردهسازی چند سده تاریخ در قالب یک کلیشه است.
زنان نیز در تاریخ جامعه جنگاور بسیار فعالتر از تصویری بودند که آنان را صرفاً همسران منفعل ساموراییها نشان میدهد. پژوهش درباره جامعه جنگاور آغازین نشان میدهد زنان میتوانستند مالک یا وارث املاک باشند و حتی در برخی اسناد مقامهایی مانند مدیر زمین را در اختیار داشته باشند. الگوهای ارث و قدرت زنان البته در طول زمان تغییر کرد و در دورههای بعد محدودتر شد.
روایتهای مشهور از زنان جنگاور، مانند توموئه گوزن، باید همزمان جدی و انتقادی خوانده شوند. توموئه در Heike Monogatari بهعنوان جنگاوری استثنایی ظاهر میشود، اما جزئیات زندگانی تاریخی او را نمیتوان با اطمینان از لایههای ادبی و افسانهای جدا کرد. همین عدم قطعیت برای برخی دیگر از «زنان سامورایی» مشهور نیز وجود دارد. آنچه با اطمینان بیشتری میتوان گفت این است که زنان خانوادههای جنگاور در دفاع از خانه و قلمرو، مدیریت اموال و حفظ شبکههای خانوادگی نقش داشتند و تصویر زن مسلح نیز بعدها به بخشی مهم از فرهنگ بصری دوره ادو تبدیل شد.
استفاده از اصطلاحاتی مانند onna-bugeisha برای همه زنان سامورایی نیز میتواند گمراهکننده باشد. عضویت در طبقه جنگاور لزوماً به معنای شرکت شخص در نبرد نبود؛ همانطور که هر مردِ دارای مقام سامورایی نیز الزاماً یک سرباز فعال نبود. بنابراین بهتر است میان «زنان عضو خاندانهای جنگاور» و زنانی که منابع مشخصاً آنان را در نقش رزمی توصیف میکنند تفاوت گذاشت. این تمایز برای جدا کردن تاریخ اجتماعی از افسانه قهرمانانه ضروری است.
از صلح ادو تا فروپاشی طبقه سامورایی در عصر میجی
دوره ادو، از اوایل سده هفدهم تا 1868، نقطه اوج قدرت نهادی ساموراییها و همزمان آغاز دورشدن آنان از کارکرد سنتی جنگ بود. شوگونسالاری توکوگاوا دایمیوها و قلمروهایشان را در ساختاری کنترلشده ادغام کرد و ساموراییها بخش اصلی دستگاه اداری و نظامی این قلمروها را تشکیل میدادند. در همین محیط بود که رفتار جنگاور، وفاداری، تعلیم، خوشنویسی، آیین چای، شمشیرزنی و آموزش کلاسیک در قالبهایی جدید بازتعریف شد.
اقتصاد پولی دوره ادو، شهرنشینی و گسترش تجارت نیز موقعیت آنان را پیچیده کرد. بسیاری از ساموراییها حقوق یا مواجب ثابت دریافت میکردند، در حالی که اقتصاد تجاری و قدرت بازرگانان رشد میکرد. برتری حقوقی طبقه سامورایی بنابراین همیشه به معنای رفاه اقتصادی نبود. پشت تصویر جنگاور مقتدر، گروه بزرگی از کارمندان حقوقبگیر وجود داشتند که با بدهی، هزینههای زندگی شهری و محدودیت منابع دستوپنجه نرم میکردند. پژوهشهای جدید درباره زندگی ساموراییهای توکوگاوا همین تنوع را در برابر تصویر یک قشر یکدست قرار میدهند.
پس از بازگشت قدرت سیاسی به دولت امپراتوری در 1868، طبقه سامورایی یکشبه ناپدید نشد. دولت میجی طی چند مرحله ساختارهای قلمرویی، امتیازات موروثی و بنیان اقتصادی جنگاوران را برچید. قلمروهای دایمیو در 1871 حذف شدند؛ نظام سربازگیری سراسری، انحصار جنگاوری سامورایی را از میان برد؛ و در 1876 مستمریهای موروثی سابق به اوراق قرضه تبدیل شد. همان سال فرمان Haitōrei حمل عمومی شمشیر را، جز برای گروههای معین نظامی و رسمی، ممنوع کرد.
این تغییر برای بسیاری از خانوادههای سابق سامورایی ضربه اقتصادی و نمادین بزرگی بود و در دهه 1870 شورشهایی از سوی بخشی از آنان رخ داد که بزرگترینشان شورش ساتسوما در 1877 بود. بااینحال، همه ساموراییها در برابر نظام جدید مقاومت نکردند. بسیاری از رجال دولت میجی، افسران، معلمان، روشنفکران و حتی کارآفرینان از خانوادههای جنگاور میآمدند و سرمایه انسانی و شبکههای این قشر به درون دولت و اقتصاد جدید انتقال یافت.
بدین ترتیب، پایان ساموراییها paradoxically آغاز زندگی دوم آنان در حافظه ملی بود. در همان زمانی که شمشیر از امتیاز حقوقی به شیء تاریخی تبدیل میشد، «روح سامورایی» به عنوان ویژگی ملی بازسازی میشد. در دهههای بعد، بوشیدو توانست در آموزش، ارتش، ادبیات ملیگرایانه و تبلیغات امپراتوری به زبانی برای فداکاری و وفاداری تبدیل شود؛ تحولی که نشان میدهد تصویر مدرن سامورایی تا اندازه زیادی پس از نابودی خود طبقه سامورایی شکل گرفته است.
میراث سامورایی؛ میان تاریخ، هنر و اسطورهسازی مدرن
تأثیر ساموراییها را نمیتوان به میدان جنگ محدود کرد. حکومت جنگاوران چندین سده ساختار سیاسی ژاپن را شکل داد؛ دایمیوها و ساموراییها در مدیریت زمین و مالیات نقش داشتند؛ دربارهای نظامی از معماری، باغسازی، نقاشی، خوشنویسی، نمایش نو، شعر و آیین چای حمایت کردند؛ و بسیاری از آثاری که امروز از «فرهنگ سنتی ژاپن» میشناسیم، در محیطهای اجتماعی و هنریای رشد کردند که نخبگان جنگاور از حامیان اصلی آن بودند.
زره و شمشیر نیز امروزه تنها آثار جنگ نیستند؛ شاهکارهای فناوری و هنر کاربردی به شمار میروند. نمایشگاهها و مجموعههای متروپولیتن، ویکتوریا و آلبرت و دیگر موزهها نشان میدهند که ساخت تجهیزات سامورایی نیازمند همکاری شمشیرساز، زرهساز، لاککار، بافنده، فلزکار و هنرمند تزئینی بود. زیبایی خیرهکننده این اشیا خود یادآوری میکند که فرهنگ جنگاوران ترکیبی از خشونت، قدرت سیاسی، مهارت فنی و نمایش منزلت بود.
در مقابل، «سامورایی جهانی» امروز ــ قهرمانی همیشه آرام، وفادار، شمشیرزن و آماده مرگ ــ حاصل ترکیب چند لایه تاریخی است: خاطره جنگهای قرون وسطی، اخلاق و ادبیات دوره ادو، بازسازی بوشیدو در عصر میجی، ملیگرایی سده بیستم و سپس سینما، ادبیات و فرهنگ عامه جهانی. پژوهش آکسفورد درباره بوشیدو دقیقاً نشان میدهد که این اسطوره نه یک دروغ ساده، بلکه «سنتی بازساختهشده» است که مواد واقعی تاریخی را گزینش، ترکیب و بازتفسیر کرده است.
از این منظر، شاید دقیقترین تعریف سامورایی نه «جنگجویی که از قانون بوشیدو پیروی میکرد»، بلکه عضوی از سنتهای متحول جنگاوری و حکومت در ژاپن پیشامدرن باشد؛ سنتی که در هر دوره با شرایط جدید نظامی، اقتصادی و فکری سازگار شد. وفاداری واقعاً اهمیت داشت، اما همیشه مطلق نبود؛ شمشیر مهم بود، اما تنها سلاح سامورایی نبود؛ سپوکو وجود داشت، اما سرنوشت روزمره هر شکستخوردهای نبود؛ ذن بر فرهنگ جنگاوران اثر گذاشت، اما دین منحصر به فرد آنان نبود؛ و بوشیدو ریشههای پیشامدرن داشت، اما صورت منسجم و «ملی» شناختهشده امروز عمدتاً در دوران مدرن ساخته شد.
این تمایز میان تاریخ و اسطوره از جذابیت ساموراییها نمیکاهد؛ برعکس، آنان را جالبتر میکند. به جای مجموعهای از چهرههای یکنواخت که طی هفت قرن از یک قانون تغییرناپذیر پیروی میکردند، با گروهی روبهرو میشویم که از محافظان محلی و کمانداران سواره به اربابان زمین، فرمانروایان، دیوانسالاران، حامیان هنر و سرانجام نمادی جهانی از «ژاپن سنتی» بدل شدند. تاریخ سامورایی، در نهایت، تاریخ همین دگرگونی مداوم است.